40 weken + 6 dagen

Vandaag 40 weken en 6 dagen zwanger van ons meisje en nog steeds geen teken van een naderende bevalling.
Ik heb het echt gehad voor de moment.
Als ze tegen vrijdag niet spontaan komt, wordt ze gehaald met een keizersnede en daar heb ik nu echt wel geen zin in.

Die nakende keizersnede bezorgt mij gewoon slapeloze nachten en rotdagen. En dat terwijl ik nog zou willen genieten van die laatste daagjes met ronde buik. Maar ik kan het niet opbrengen.

Ik loop over van alle soorten emoties:
Frustraties omdat die voorweeën maar niet willen doorzetten in echte weeën zodat ik toch de kans krijg om een natuurlijke bevalling mee te maken.
Ongeduldig omdat ik mijn meisje gewoon in mijn armen wil nemen en niet meer moet denken aan hoe en wanneer ik zal bevallen.
Angst om terug zoveel te moeten missen van die eerste dagen omdat je gekluisterd aan bed ligt door de pijn.

De ene keer probeer ik het positief te zien. Dit weekend is het allemaal voorbij, maar de andere keer komt het trauma van Mauri zijn geboorte terug naar boven. Natuurlijk zal dit nu helemaal anders zijn en weet ik toch gedeeltelijk wat er me te wachten staat, maar het blijft gewoon een hele diepe wonde.

Voorlopig kunnen we ook niets meer doen dan afwachten en net dat zorgt ervoor dat mijn gedachten overvol zijn.

Mijn volgend blogje zal hopelijk wat luchtiger zijn en kan ik de geboorte van mijn meisje aankondigen.